|
از نخستین روز خلقت بشر، تا کنون در هر کجای دنیا و در میان هر قوم و نژاد و ملتی
با هر آداب و آیینی، وقتی نام مادر برده میشود
کوچک و بزرگ، همه و همه، سرشار از شور و حرارت و مهر و الفت میشوند
و قلبشان پر تپشتر میزند
اسلام نیز برای مادر، مقام و ارزش فوق العاده ای قائل شده است
تا آنجا که رسیدن به بهشت را با رضای مادر میسر میداند.
مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي
اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند
گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد
گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند
گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد
گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش
که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند
گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد
مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي
تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت
جنان در زیر گام مادران است
بکش بر دیده ، خاک زیر گامش
مکن بر روی او تندی که بر تو
خدا فرموده واجب احترامش
آبروی اهل دل از صفای مادر هست
این جماعت هر چه دارند از دعای مادر هست
آن بهشتی را که قرآن میکند توصیف آن
صاحب قرآن بگفتا زیر پای مادر هست
البته منظور این نیست که اگر کسی رضایت مادر را تامین کند
ولی به بقیه وظایف مذهبی و شرعی خویش نپردازد،
به بهشت خواهد رفت بلکه مقصود این است که اگر فردی
وظائف دینی و اسلامی خویش را انجام دهد
ولی مادر از فرد راضی نباشد، قطعا در بهشت الهی جایی برایش نخواهد بود.
مرا گر دولت عالم بخشند
برابر با نگاه مادرم نیست
|
